Het fenomeen

Het is in De Tike en omstreken een fenomeen: ponykamp van Stal De Boer op ‘Familie Camping De Boer’ zeggen we gekscherend. Want het is geen officiële stal en ook geen camping, maar gewoon familie De Boer waarbij ‘juf’ Wiepkje (die overigens nooit juf genoemd wordt) ooit begonnen is met haar eigen dochter paardrijles te geven. Al snel wilde een vriendinnetje van haar dochter ook graag lessen en langzamerhand kwamen er steeds meer gegadigden. Inmiddels zitten er zoveel kinderen op les, dat we het grappend Stal De Boer noemen. Nog steeds geen officiële manege dus, maar gewoon familie De Boer die zich onvermoeid inzet voor de kids die er komen lessen.

En zo is ooit ponykamp begonnen. Het idee ontstond om eens met zijn alleen een ‘ponydag’ te beleven en hey, weet je wat? Misschien kunnen de kids hier gezellig blijven slapen? Weiland genoeg; tentje erop en klaar. Zo gezegd, zo gedaan. Die eerste ‘ponydag’ was zó geslaagd, dat het uitgroeide in een ware happening die nu niet meer weg te denken is. Ieder jaar kijken de kinderen enorm uit naar wat inmiddels bekend staat als “Ponykamp.”

Ponykamp op “familie camping De Boer.” De enige plek waar je in één dag een dressuurwedstrijd én springwedstrijd rijdt, het zwembad ingegooid wordt wanneer je in de prijzen bent gevallen, meedoet aan een quiz en leuke prijzen kunt winnen, de hele dag naar hartenlust paarden kunt borstelen, je mag genieten van een gezellige bonte avond met de grappigste optredens, midden in de nacht marshmallows roostert bij het kampvuur (totdat je letterlijk omvalt van de slaap) én waar je de volgende ochtend een heel klein ponytje (luisterend naar de naam Fabiola) in je tent vindt! Om dan om 8.30 uur alweer op de pony te zitten, gewoon omdat het kan. Haha, ik denk dat menig paardenliefhebber nu denkt: “Dat wil ik ook!!!”

Wedstrijd

Mijn jongste deed dit jaar voor het eerst mee. Net zes lessen gehad en meteen om tien uur als eerste aan de beurt voor de dressuur wedstrijd. Jeetje wat deed ze het goed! Ze nam het op tegen een meisje die al wat langer rijdt, dus 1e werd ze niet (dat was ook niet het streven hoor!) maar wel een goeie 2e en won daarmee een prachtige roze rozet waarmee ze compleet in de hemel was.
Wat ze de rest van de dag gedaan heeft? Knuffelen met Fabiola, het aller kleinste paardje van Stal De Boer. Ze was niet bij haar weg te sláán.

In de avond wordt er altijd nog een springwedstrijd gereden. Lynn heeft natuurlijk nog nul ervaring, maar dat betekende niet dat ze niet mee kon doen. Nee, het uitsluiten van kids is er niet bij op Ponykamp! Er wordt simpelweg een mini categorie bedacht (in dit geval bestaande uit alleen Lynn) en de balken van de hindernissen worden plat op de grond gelegd. Wiepkjes dochter rende mee om te zorgen dat Lynn de juiste volgorde reed – zoals een echt parcours betaamd – en zo kon Lynn toch meedoen. Hoe leuk is dat?
Omdat ze de enige was in haar categorie, won ze natuurlijk de 1e prijs. Hoe trots ben je dan als meisje van zeven? Nou, als ik zeg dat de medaille en roze rozet nu een week na ponykamp nog steeds iedere avond mee naar bed gaan, zegt dat dan genoeg?

Fotograaf

Het is een hele organisatie en ik neem mijn petje af voor Familie De Boer. Het is ieder jaar opnieuw super geslaagd. Mijn oudste reed ook bij Wiepkje. Samen hebben we meerdere ponykampen ‘doorstaan’. Destijds miste ik wel eens de professionele foto’s. Je weet wel: zoals je die ziet op de echte concoursen? Toen fotografeerde ik nog niet zoals nu. Ik deed alles met mijn smartphone, dus maakte ik louter foto’s van mijn eigen kroost, zoals veel ouders dat doen.

Inmiddels ben ik wat verder in de fotografie en dus bood ik mijzelf dit jaar aan als fotograaf. Yup, vrijwillig! Waarom? Ten eerste voor de uitdaging, om te zien of ik klaar ben voor dit soort grote evenementen. En ten tweede omdat ik vind dat alle kinderen een paar prachtige, professionele foto’s van zichzelf te paard verdienen. (Nou ja, semiprofessioneel dan haha.) Want sommige kinderen die bij Wiepkje rijden, hebben eigen pony’s en doen daar wedstrijden mee. Zij hebben inmiddels vele foto’s om mee te pronken. Maar de kinderen die nooit op wedstrijd gaan, die hebben dat niet. Ik gun hun ook zó hun eigen foto’s te paard! En ik hoopte daar deze ponykamp voor te kunnen zorgen.

Een beetje spannend vond ik het wel: dit is mijn eerste grote evenement en dan ook nog in de ruitersport. Geloof me: niets is moeilijker dan ruitersport! Het gaat erg snel en het is een ware uitdaging om ruiter én paard goed scherp te krijgen. Of überhaupt in hun geheel op de foto. (De keren dat ik halve paardenbenen miste waren talloos…) Een pittige maar erg leuke uitdaging dus.

De volgende ochtend

En dan is nog een ander fenomeen bij ponykamp die bekend staat als: de volgende ochtend. Na een heerlijke bonte avond en een super feestelijk kampvuur die tot diep in de nacht mocht duren en pas stopte toen we door een ware wolkbreuk niet anders konden dan de tent in duiken. De hele nacht heeft het behoorlijk geregend. Lynn wilde persé alleen slapen in haar iniminie pop-up tentje en deze moeder had steeds visioenen over een tentje dat met kind en al voorbij drijft het weiland uit. Maar gelukkig gebeurde er niets van dat alles. Iedereen is droog gebleven, er zijn geen tentjes afgedreven en Lynn heeft zelf niets, maar dan ook niets gemerkt van het noodweer. Het enige bewijs was de enorme hoeveelheid water in de bak de volgende ochtend.

Maar dus, de volgende ochtend… Oeff… Met enkele uurtjes slaap en een pijnlijk lijf (ik ben duidelijk geen kampeerder) waren we met zijn allen rond 7.30 uur alweer in de benen omdat de eerste kinderen dat ook zijn. Zij willen ontbijten en dan zo snel mogelijk… Je raadt het al: RIJDEN!
Het mooie is: het kan allemaal. Zo leuk!

Maar de volgende ochtend heeft ook een keerzijde: afscheid nemen. Afscheid nemen van de gezelligheid en vooral…. Fabiola, de kleine pony. Mijn jongste zat huilend in de auto terug naar huis. “Mama, mag ik ook zo’n pony als Fabiola?” *SNIK*
Ach, ook dat hoort erbij. Een afscheid valt alleen maar zo zwaar als het event een mega succes was!

Foto’s en Crowdfund

Wat ook een succes was? De foto’s! Ze zijn super mooi geworden. Vanwege de privacy kan ik ze hier niet posten (behalve die paar van mijn eigen dochter) dus ben je nieuwsgierig? Je kunt ze allemaal bekijken via deze link. Ze zijn vrij te downloaden voor iedereen. Toch wil ik nog een kleine gunst vragen: vrijwillig foto’s maken is leuk en ik doe het met liefde, maar ik heb nu wel gemerkt hoe belangrijk het is om de juiste hardware en apparatuur te hebben; dat scheelt zo enorm veel tijd en stress! Een bijdrage via mijn Crowdfund zou ik daarom zeer op prijs stellen. Ponykamp is niet het enige wat ik vrijwillig doe namelijk. In de crowdfund staat uitgelegd wat ik nog meer aan charity doe en in de toekomst wil gaan doen. Check hieronder de link van de crowdfund én van de foto’s van ponykamp. Veel plezier en alvast enorm bedankt!

Doneer jij ook? Mijn dank is groot!
Doneren