Het begon met een simpele Facebook post. Een post van een (facebook)vriendin die met haar prachtige Friese paard het bos van Appelscha aan het verkennen was en dan met name de spartelvijver. Ik zag de foto van haar op haar Fries in het water en mijn fotografen-hart begon meteen sneller te kloppen: een sprookjesachtig beeld van zonsondergang, een meer, een prachtige Fries en een vrouw in een betoverende jurk doemde op in mijn fantasierijke brein. In mijn enthousiasme reageerde ik op het bericht: “Als je weer eens gaat, kunnen we wel een mooie shoot doen.” Waarna ik het plaatje schetste zoals ik het hierboven omschreef. Nu is deze dame niet bepaald het type voor een prinsessenjurk, maar het idee werd wél enthousiast ontvangen en vrijwel direct beantwoord. Voor ik het wist stond de fotoshoot gepland in mijn agenda een week later.
Onzeker
Voor mij was dit de aller eerste keer dat ik een paarden shoot deed. Tenminste, op deze manier. Natuurlijk fotografeer ik mijn jongste dochter regelmatig wanneer ze haar rijlessen heeft. En ook was ik fotograaf voor het geweldige event Ponykamp dit jaar, wat hele leuke en mooie plaatjes opgeleverd heeft. Maar in het bos? Bij een vijver met zonsondergang? Nog nooit eerder gedaan. Ik denk dat ik wel een beetje een Pippi attitude heb in dit soort dingen: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan!” Maar eenmaal de afspraak gemaakt, is die zelfverzekerdheid helaas van korte duur. Een fotoshoot in het bos. Met de krakkemikkige apparatuur die ik nu heb, hoe dan? Ik heb niet eens de juiste lens hiervoor!!! Meteen ging ik zoeken op internet. Op zoek naar de lens die ik nodig denk te hebben. De lens der lenzen. De lens waarvan ik weet dat hij magnifieke prestaties levert. Die zoektocht maakt mij echter nog ongelukkiger dan ik me al voelde: maarliefst €2300,- moet je neertellen voor een nieuwe. Tweedehands zit ongeveer een duizendje lager. Tuurlijk joh! Kopen we ‘even’ voor de shoot. De moed zakt me in de schoenen. Hoe kom ik er nou bij om zoiets te plannen terwijl ik nog niet half weet hoe het moet én het mij ontbreekt aan de juiste apparatuur? Gelukkig heb ik een hele lieve foto-vriendin. Ze woont weliswaar in België, maar we hebben zoveel aan elkaar. Zij heeft veel ervaring met paardenfotografie en dus schiet ze me te hulp. Naast de nodige tips en tricks oppert ze om een lens te huren voor die dag. Huren? Jee, daar was ik nog niet op gekomen zeg! Maar het bleek dé perfecte oplossing en niet eens zo duur als ik dacht. Een kleine investering, maar hopelijk haal ik dat er wel weer uit als de foto’s goed uitpakken. Here’s to wishful thinking!
De shoot
Die zondag toog ik met het hele gezin (want die wilden wel mee natuurlijk) richting Appelscha. Het was een prachtige herfstdag: volop zon en een aangename temperatuur en dat maakte dat het drukker was dan anders in het bos. Het zoeken naar een parkeerplaats voor de trailer bleek nogal een opgave vanwege de vele paarden en trailers en kostte ons meer tijd dan we geanticipeerd hadden. Uiteindelijk hadden we bijna een uur minder tijd voor de shoot dan we berekend hadden en dus moesten vaart maken met het fotograferen om rond het gouden uur bij de spartelvijver te zijn. We begonnen op een prachtig bospad. De paarden hadden er zin in en met name de temperamentvolle jonge hengst Wonder was af en toe een tikkie te vurig. Zijn berijdster had houden en keren aan hem. Maar het leverde mooie plaatjes op. Met de tips en tricks van mijn lieve fotovriendin op zak, begon ik enthousiast te fotograferen. Ondanks dat ik deze shoot had voorbereid en ik zelfs een checklist gemaakt had van welke poses ik wilde doen, liep alles totáál anders. Die cecklist kon ik wel vergeten en dus nam ik de foto’s zoals ze kwamen. Improviseren. En improviseren was het zeker; werken met een lens die ik niet gewend ben, in een situatie die ik niet gewend ben, met lichtomstandigheden die ik niet gewend ben. En dan werk je nog met paarden. Paarden zijn best moeilijk. Niet zo zeer als portret, maar wel in het geheel, met een ruiter erop en in beweging. Er zijn zoveel dingen om op te letten: de achtergrond, de compositie, de houding van ruiter en paard samen, het gezicht van de ruiter, de stand van de benen van het paard. Het komt heel precies en timing is álles. En het enorme zoombereik van de lens is erg wennen voor me, maar ik doe mijn best. Ook weegt deze lens er behoorlijk in, vooral na een paar uren fotograferen, maar ik merk het nauwelijks. Ik ga zó op in de shoot, ik vergeet alles om mee heen. (Inclusief echtgenoot en kids haha!) Mijn man noemt mij niet voor niets “Joop van Tellingen”. Ik doe álles voor die killer shot, zelfs languit in de drek zoals je ziet!
Steigeren
Veel foto’s moest ik nemen zoals ze kwamen. Met dit soort shoots ben je sterk afhankelijk van de situatie aldaar én van de stemming van het paard. Maar ik heb natuurlijk ook zo mijn wensen als fotograaf. In de gesprekken voorafgaand aan de shoot, waarin we bespraken wat we graag wilden en onze ideeën uitwisselden, heb ik een paar keer het woord steigeren laten vallen. Nu ben ik niet helemaal leek op paardrij gebied: ik heb ooit zelf ook gereden. Ik weet natuurlijk heel goed dat je een paard niet zomaar op kunt laten steigeren als deze daar niet in getraind is. Maar het plaatje zat nu eenmaal in mijn hoofd en ik dacht: niet geschoten is altijd mis. Toch? De meiden verklaarden me in eerste instantie voor gek natuurlijk. Steigeren, yeah right! Dat is iets voor in de film, of wat je op Instagram ziet. Maar realiteit? Met de jonge Wonder was dat een absolute ‘no go.’ Wonder is daar veel te onstuimig voor en daarvoor alle begrip. Het was natuurlijk ook maar een wens. Toch gaandeweg raakte de berijdster van Ykje enthousiast. Even aanvoelen in welke stemming het paard is, maar Ykje vond het water fantastisch en daarom wilde haar berijdster wel een poging doen, in het water. “Daf, ik denk dat je je wens krijgt.” Riep ze me toe vanaf de vijver. Mijn hart bonsde in mijn borstkas, duizend-en-één gedachten in een split second: staat mijn diafragma goed? Of moet hij wijder? Of juist niet en moet hij kleiner? Sluitertijd snel genoeg? ISO acceptabel? Heb ik mijn scherpstelpunt goed? Focus op het juiste punt? Zoom oké? Oeh, daar gaat ze al! Snel, klikken! Je hebt maar één kans Daf, DON’T FUCK THIS UP!!!!
Gave foto
Maar I didn’t fuck it up whoop whoop! Hoe trots ben ik op deze foto? Behoorlijk trots, al moet ik ook eerlijk zeggen dat hij technisch gezien nog niet helemaal perfect is. Maar dat ziet mijn fotografen oog natuurlijk, de meeste andere mensen zien dat niet. Een misperceptie trouwens, dat foto’s technisch perfect moeten zijn om de stempel het perfecte plaatje te mogen krijgen. Foto’s zijn pure emotie. Soms is een foto verre van technisch perfect, maar roept het zo’n krachtige emotie op, dat je er van onder indruk bent. Andersom net zo: een technisch perfect plaatje spreekt niet per definitie tot de verbeelding en kan oersaai of nietszeggend zijn. Maar dit is toch wel een foto om mee te pronken. Kan hij beter? Zeker. Niet alleen technisch, maar het had nóg mooier geweest als de ruiter een zwierige jurk aan had. En het paard een fotohalster om, die ik na de tijd weg kan photoshoppen. Dat was nog eens een spectaculaire foto geweest zeg. (Wie zegt dat je niet mag dromen?) Haha, maar menig ruiter weet dat dit alleen haalbaar is bij paarden die daar louter op getraind zijn. (Mocht jij zo iemand zijn en zo’n paard hebben, neem dan alsjeblieft contact met me op, dan gaan we iets gaafs bedenken!)
De jurk
Nu vraag je je misschien af: waarom een jurk? Nou, ik kan je vertellen dat dat écht super mooi is met een zo’n fotoshoot als deze. Eigenlijk geldt dat voor alle shoots: hoe chiquer de kleding, hoe indrukwekkender de foto eruit ziet. Je kunt twee dezelfde foto’s nemen op precies dezelfde locatie met exact dezelfde pose. De ene foto in een spijkerbroek en trui, de ander met strak in het pak of in een prachtige jurk. Welke foto denk je dat er indrukwekkender uitkomt? Geloof me: kleding maakt écht verschil! De berijdster van Wonder was wel in voor een experiment en kocht daarom een prachtige rode jurk, speciaal voor de shoot. Het was even afwachten of we hem ook daadwerkelijk konden gebruiken, want de jonge Wonder is zoals ik al zei nogal onbesuisd en een tikkeltje driest. Een fladder van een rode jurk kan hem zomaar doen schrikken met alle gevolgen van dien. Gek genoeg reageerde hij totáál niet op de fladderende rode jurk. Wel op een simpel cola flesje die daar de hele tijd al in het zand lag. Als je het mij vraagt een wonder dat de berijdster op Wonder is blijven zitten met die maffe 180º draai die hij maakte! Indrukwekkend op zijn zachtst gezegd. Eveneens indrukwekkend hoe ze de kou trotseerde in die jurk, want zo warm was het toch echt niet. Maar alles voor een prachtig eindresultaat, toch? En zeg nou zelf, het maakte écht wel verschil hoor! Kijk maar eens bij onderstaande foto’s. Beide zijn voortreffelijk, maar de foto met de jurk springt toch meer in het oog dan die zonder. Ik vind het net een sprookje zo, met een voyante prinses en een majestueuze Fries!
Conclusie
De eindconclusie van deze dag? Het was in de eerste plaats een geweldige dag. Gewoon, omdat het een mooie dag was, in het wondermooie herfst bos van Appelscha, omringt met de prachtig gekleurde bomen, in het gezelschap van twee prachtige Friese paarden en twee hele leuke dames. Met als afsluiter een idyllische zonsondergang bij het water. Maar we hebben vooral ook veel plezier gehad en dat is denk ik het belangrijkste van alles. Je kunt jezelf onwijs serieus nemen met zo’n shoot, maar ik denk dat het loslaten van het idee het ‘perfect’ te willen doen vooral voor jezelf beter is, maar eveneens de shoot voor iedereen leuker maakt. Go with the flow and have fun zijn toch wel de beste ingrediënten. En dat zie je terug in de eindresultaten. Daarnaast heb ik onwijs veel geleerd deze dag. Details waar ik de volgende keer nauwkeuriger op moet letten en vooral veel verbeterpunten voor mezelf aangaande instellingen, focus en timing. Maar ook wetende (en accepterende) dat het soms in het moment zo gaat en je vaak handelt in een reflex. Eigenlijk is het zoals al het andere in het leven: je moet het gewoon DOEN. En doe je het vaak, dan wordt het steeds makkelijker. Bedankt Wendy & Ykje en Kataya & Wonder voor deze fantastische dag!